نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار دانشگاه شهید باهنر کرمان

2 کارشناس امور آموزشی و پژوهشی دانشگاه شهید باهنر کرمان

چکیده

منطقه­ گرایی و میل به ایجاد اتحادیه اقتصادی روز به روز گسترش یافته است. مفهوم منطقه ­گرایی به یک تمرکز جغرافیایی خاص نیاز دارد. مقاله حاضر به بررسی همگرایی اقتصادی کشورهای حوزه خلیج فارس از منظر شاخص های کلان بین ­الملل می پردازد. هر یک از کشورهای حوزه خلیج فارس می تواند به طور اختیاری با دیگر کشورها براساس درکش از موقعیت ها و یا تهدیدها اتحاد ببندد. در یک منطقه­ گرایی هم تهدید و هم فرصت وجود دارد. تهدیدها از امکان منزوی شدن در یک اقتصاد جهانی ناشی می شود. اما فرصت ها ناشی از دو هدف مدرنیزه شدن و توسعه سریع تر می باشد. با همگرایی اقتصادی شانس بیشتری برای جذب سرمایه و فناوری خارجی وجود دارد و در نتیجه بهره وری و درآمد افزایش می یابد و سطح کیفی زندگی بهتر می شود.

کلیدواژه‌ها