نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

دکتری علوم سیاسی و پژوهشگر ارشد مرکز پژوهشهای علمی و مطالعات استراتژیک خاورمیانه

چکیده

ترکیه از زمان جنگ جهانی دوم به این سو صاحب یک نظام سیاسی چند حزبی متکثر شده و رقابتهای حزبی با وجود سه بار کودتای ارتش هم چنان اصلی ­ترین ویژگی نظام سیاسی این کشور محسوب می شود. به خاطر نظام انتخاباتی تناسبی، کابینه های تشکیل شده در ترکیه معمولا ائتلافی از چند حزب می باشند. با این حال، طی سه دهه گذشته حزب مام میهن (آناپ) و اخیرا حزب عدالت و توسعه موفق شده اند با کسب اکثریت آرا در انتخابات پارلمانی، کابینه ای تک حزبی و قدرتمند تشکیل دهند. با وجود این، عمر احزاب فراگیر قدرتمند در ترکیه چندان زیاد نبوده و از این رو برخی ها کاهش آرای حزب عدالت و توسعه در انتخابات محلی سال 2009 را مقدمه ای بر افول احتمالی قدرت این حزب در آینده در صورت ناتوانی در کسب رضایت حامیان خود می دانند. نتایج انتخابات محلی را می توان به نوعی دماسنج محبوبیت و مقبولیت احزاب در حد فاصل دو انتخابات عمومی یا پارلمانی دانست و به همین دلیل تجزیه و تحلیل نتایج این انتخابات می تواند تا حدودی چشم انداز پیش رو در عرصه سیاست داخلی و تا حدی کمتر خارجی را نشان دهد.

کلیدواژه‌ها