نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار روابط بین‌الملل دانشگاه خوارزمی

2 دانشجوی دکتری روابط بین‌الملل دانشگاه خوارزمی

چکیده

جنگ، سیاست‌های فرقه‌ای و فساد اداری کشورهای بسیاری را در خاورمیانه تضعیف کرده است. کمبود منابع، ارائه خدمات ضعیف و فقدان یا ضعف موسسات حامی موجب گسترش اختلافات خشونت‌آمیز در سطح جامعه می‌شود و از زنان نه تنها به‌عنوان قربانیان همیشگی یاد می‌شود بلکه از آنها به‌عنوان ابزار جنگی استفاده می‌گردد. شورای امنیت سازمان ملل متحد از سال 2000 با صدور قطعنامه 1325 موضوع «زنان، صلح و امنیت» را در دستور کار خود قرار داد و با حفظ این دستورکار در قطعنامه‌های 1820، 1888، 1889، 1960، 2106، 2122 و به‌طور ویژه در قطعنامه 2242 به موضوع زنان و مقابله با تروریسم و افراط‌گرایی پرداخت. تاکیدات مکرر شورا زمینه را برای تلاش زنان به‌منظور مقابله با جنایات و حل درگیری‌ها در جوامع افزایش داد. بر مبنای قطعنامه 1325 شورای امنیت، برنامه اقدام ملی عراق از فوریه سال 2014 آغاز شد و عراق اولین کشور خاورمیانه‌ای است که آن را تصویب کرد. سؤال اصلی مقاله حاضر آن است که چگونه تلاش‌های شورای امنیت بر نقش زنان در حفظ صلح در کشور عراق تأثیر گذاشته است؟ در پاسخ، این فرضیه با روش تکوینی بررسی می‌شود که شورای امنیت از طریق جریان­سازی جنسیتی به پایان دادن به مصونیت مرتکبین خشونت‌های جنسی، مجازات مجرمین، جبران خسارت قربانیان توسط دولت‌ و ایجاد فرآیندهای مسئولیت‌ پذیری در قبال چنین جرائمی یاری رسانده است. 

کلیدواژه‌ها